Teacher Drew's Blog

 "Isulat mo ang mga naiisip mo kung di mo masabi ang gusto mong sabihin." Way back in year 2000, mahilig akong magsulat. High school student pa ako ng mga taong yan. Lalo na kapag may mga pinapakopya yung titser namin sa manila paper. Magmula sa kaliwang pisara hanggang sa kanang bahagi nito. Umaabot pa nga kadalasan sa pader na may dilaw na papel na nakadikit eh. Then mayroon akong kaklase na kinalabit ako habang nagsusulat ako. "Drew, pahiram ballpen. Naiwan ko ballpen ko sa bahay eh." "Ahy pasensya ka na. Wala akong extrang bolpen eh. Manghiram ka na lang sa iba. Ito ngang gamit ko ngayon paubos na rin ang tinta eh." Sagot ko sa kanya habang nakakunot ang kanyang noo. Akala pa yata binabarbero ko siya sa sagot ko. And speaking of "barbero", Nuon pa man uso na yang kataga na yan kapag 'di totoo ang sinasabi nung nagsasalita. Kwentong Barbero ika nga. Katuwaan naming mga magkakaklase nuon ay ang magku...

 "Boss, wampipti lang." Sabi ni 'Kuyate' pag-akyat ko sa overpass ng Cubao. Pabulong niya lang itong sinabi sa akin nang makalapit siya. "Boss, wampipti lang. May tawad pa." Napaisip ako saglit. "Ano 'yun?" Sabay alis ko na lang na parang walang narinig. Nagnilay-nilay ako habang ako ay naglalakad sa sinabi sa akin ni kuyate. Kuyate means kuya na ate pa. Sa palagay ko'y alam nyo na ibig kong sabihin dahil sign na rin ng respeto kaya di ko na sinabi main word. So, eto na nga. "Nang-aalok ba si kuyate o nanghihingi?" Inulit-ulit ko yung word na "wampipti" hanggang sa na-realize ko na one fifty ang sinasabi niya. "One-Fifty? As in, one hundred fifty? Ahh... Nang-aalok siya na one hundred fifty lang." Pero ang main question duon eh ano kaya yung inaalok niya sa akin na worth one hundred fifty? Napatingin din ako sa likuran ko o sa tabi ko na baka naman may tinitindang so...